| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Max Abraham |
| Data urodzenia | 26 marca 1875 |
| Miejsce urodzenia | Gdańsk |
| Data śmierci | 16 listopada 1922 |
| Miejsce śmierci | Monachium |
| Zawód | fizyk |
| Kariera | |
| Edukacja | Studia matematyki i fizyki w Berlinie; doktorat 1897 |
| Akademicko | Privatdozent w Getyndze (od 1900), profesor w Mediolanie (do 1914) |
| Praca w Niemczech | Badania nad transmisją radiową; praca w Stuttgarcie (do 1921) |
Max Abraham studiował matematykę i fizykę w Berlinie pod kierunkiem Maxa Plancka i w 1897 roku obronił pracę doktorską. Prowadził badania dotyczące dynamiki elektronów, co przyniosło mu rozpoznawalność w środowisku fizycznym na początku XX wieku.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 26 marca 1875 roku w Gdańsku. W Berlinie kształcił się w zakresie matematyki i fizyki pod kierunkiem Maxa Plancka, a stopień doktora uzyskał w 1897 roku. W 1900 roku został mianowany privatdozentem w Getyndze, gdzie pracował do 1909 roku. Lata studiów i wczesna praca naukowa ukształtowały jego zainteresowania badawcze związane z elektronami.
Badania nad strukturą elektronu i kariera zawodowa
Abraham prowadził prace nad dynamiką elektronów i w 1902 roku sformułował pierwszą hipotezę o strukturze elektronu. Na podstawie tej hipotezy wyprowadził wzór opisujący zależność masy elektronu od jego prędkości, co stało się jednym z ważnych tematów jego badań teoretycznych. Prace te wpisywały się w ówczesne dyskusje nad charakterem cząstek elementarnych.
W 1909 roku przeniósł się do Włoch i został profesorem mechaniki racjonalnej na Uniwersytecie w Mediolanie, stanowisko to pełnił do 1914 roku. Na początku I wojny światowej był zmuszony wrócić do Niemiec i podjął badania nad teorią transmisji radiowej. Po wojnie nie mógł wrócić do Mediolanu, więc pracował w Stuttgarcie do 1921 roku, zastępując profesora fizyki w Technische Hochschule. Zmarł 16 listopada 1922 roku w Monachium.
